Op de winteravond van 6 februari verzamelden een zestigtal mensen bij BoerEnCompanie in Leuven voor een inspiratiesessie over bioregionalisme. De avond werd georganiseerd door Leuven 2030, Equinox Collectief en And Now What. De meeste deelnemers hoorden het woord voor het eerst. Wat hen verbond? Een gedeeld gevoel dat de wereld wankelt, en een verlangen om te begrijpen wat er écht speelt – én wat we daaraan kunnen doen. Ook Waerbeke was van de partij. 

Wat was de bedoeling?

De avond wilde geen kant-en-klare antwoorden geven, maar een eerste, laagdrempelige verkenning bieden. Opvallend was de opbouw: we startten niet met inhoud, maar met verbinding. Eerst met elkaar verbinden, “het systeem zichzelf laten zien” – pas daarna kwamen we tot de kern. Want verandering begint niet bij weten, maar bij voelen en samen zijn.

Wat was de context?

We zoomden uit. Zeven van de negen planetaire grenzen zijn overschreden – van klimaat tot biodiversiteit, van stikstofkringloop tot chemische vervuiling. We zitten in een versnellende multi-systeemcrisis, veroorzaakt door fundamentele keuzes in het ontwerp van onze beschaving. De urgentie is groot, maar dat gevoel van urgentie bij beleid en bestuur blijft achter. Wat nu? 

Wat was de kernboodschap?

Bioregionalisme biedt een perspectiefwissel: organiseer menselijke samenlevingen niet langer rond administratieve grenzen, maar rond natuurlijke, geografische grenzen – zoals stroomgebieden en ecosystemen. Dat betekent:

• anders kijken naar grenzen: van harde, koloniale lijnen naar vloeiende, waarneembare overgangen.
• organiseren op meerdere niveaus: van het persoonlijke tot het planetaire, steeds in samenhang – telkens volgens principes die aansluiten bij die van levende systemen.
• duurzaamheid en veerkracht: niet alleen ‘minder schade’, maar écht regeneratief werken. En dat vraagt ook innerlijk werk: moedige gesprekken, verbinding, en de vraag durven stellen: ‘wat heeft mijn plek, hier en nu, nodig?’

Het is ook een uitnodiging om in beweging te komen. Om te ontdekken wat dit perspectief betekent voor jou, je organisatie, je buurt.

Wat bleef hangen?

Na het formele deel volgde een informeel napraten – en daar gebeurde misschien wel het belangrijkste. Contacten werden verdiept, verbindingen geweven. De sfeer bij afloop? Opvallend hoopvol en inspirerend. Ondanks de sombere systeemcontext voelden mensen zich gezien, gedragen en gemotiveerd.

En nu?

De avond eindigde met een uitnodiging: dit was een eerste verkenning, geen blauwdruk. Wie wil meedenken, meedoen, mee leren? De komende maanden worden verdiepende sessies georganiseerd – en mogelijk ook in samenwerking met Waerbeke.

Want er leeft een droom: een ‘Eiland van Hoop’ creëren in Leuven. Een plek waar bioregionaal denken en doen samenkomen, waar we leren, experimenteren en verbinden. Het potentieel om dit nog in 2026 te realiseren? Voor velen was het die avond voelbaar.

Wil je mee dromen, leren, denken, doen – of gewoon op de hoogte blijven van het vervolg?

Neem dan contact op: anne.billen.leuven@gmail.com