Header Website 20160311

30 dagen zwijgen

In april elke dag vijf minuten stil zitten, staan of liggen is een goed idee. Nog beter is om er over te zwijgen.

Na de 40 dagen zonder vlees kun je het nu 30 dagen zonder auto proberen, of 30 dagen de stilte opzoeken, of 30 dagen het groen intrekken. Het is een driedubbele campagne van de Vlaamse overheid. Die de zondervlees-vasten overlapt. Vijf dagen lang, tot Pasen, kan het dus gebeuren dat je na een slingerende busrit ergens in het groen in stilte over een bordje tofoe gebogen zit. Innige deelneming.

Elke dag is wel een dag tegen of voor iets. Dag van het park, Monumentendag, anti-tabaksdag. Fijn en nuttig, maar een dag is zo voorbij. Ik voel wel wat voor langer lopende initiatieven. In een maand kan er nogal wat gebeuren, een gewoonte kan veranderen. Na een maand elke dag vijf minuten stilte heb je misschien wel zin om het experiment door te trekken. Heb je de smaak te pakken.

Het zit van binnen
Ik verdwijn graag af en toe in de stilte, voor een paar dagen. Die retraites zijn een soort eau de parfum. Maar de truc is natuurlijk om de stilte altijd in je leven te weven. Dat noem ik de stille eau de toilette. Elke dag een vleugje rust en ruimte (in het bos, thuis met de radio uit, mediterend of breiend) is gezonder dan van maandag to vrijdag racen, pompen en verzuipen om in ’t weekend ergens een vergeefs nirwana te zoeken.

Stilte is steeds schaarser en dus is er vraag naar. Nochtans is ze er eigenlijk altijd: van binnen. Je kan nog zoveel stiltewandelingen in stiltegebieden maken, als het in je kop blijft stormen en malen ben je er aan voor de moeite.

De ervaring en niets dan de ervaring
Daarom heb ik een probleem met deze campagne, namelijk dat het weer eens op Twitter en Facebook te doen is. Campagnes moeten meegedeeld worden, dat begrijp ik. Maar niet dat je je als stiltezoeker kunt registreren of je inzichten delen. Hoe paradoxaal is dat, en hoe vertekent dat je beleving? Straks ga je het bos in, met de radar aan: wat is er hier te melden, wat zie en hoor ik dat straks publiceerbaarl is? Dat soort afwegingen om jezelf interessant te maken maakt –alweer- lawaai in je hoofd. 30 dagen zonder sociale media, wie durft?

Ik pleit niet voor een kop vol leegte, dat is niet des mensen, maar wel om je ervaring je ervaring te laten zijn, zonder die mee te delen aan anderen. Zwijgen over je stilte, dat is pas écht stil zijn.

Afzonderlingen
Maar dat is verschrikkelijk moeilijk, zelfs toen er nog geen sociale media bestonden. Jan-Hendrik Bakker schreef net het boek ‘In stilte’ over ‘afzonderlingen’, bekende kluizenaars, en wat hun leven voor ons kan betekenen. Wat blijkt? Die baardige gasten waren helemaal niet stil! Ze waren in een druk zelfgesprek verwikkeld, schreven lange dagboeken (soms bedoeld om te publiceren), onderhielden correspondenties. Het verschil met het hedendaagse instant woord en wederwoord is dat er toen vertraging op de communicatie zat. Soms kwam pas na maanden of jaren naar boven wat de kluizenaars hadden opgeschreven.
Overigens ben ik te weten gekomen dat Henry David Thoreau, zowat de oer-afzonderling aan zijn Walden Pond, wellicht elke dag bij zijn mama langsging voor een warme maaltijd. Het watje! Ook Chris McCandless, de antiheld uit ‘Into the wild’ komt aan bod in het boek. Hij zou pas schrikken van de fuss die er over zijn zelfgekozen isolement en dood in een bus in Alaska is ontstaan: een boek, een film, een Tom Waes-reportage of liever -bedevaart, die de boekverkoop weer heeft aangewakkerd. Wat een lawaai.

Geniet van de 30 dagen stilte zoeken, maar maak er meteen ook 30 dagen zwijgen van. Zwijgen wordt onderschat.

Kristien Bonneure

NIEUWSBRIEF

Regelmatig informeert Waerbeke over de werking van de beweging. Schrijf u in op de nieuwsbrief en blijf op de hoogte!
Please wait

banner Waerbekehuis

Conferentie banner terugblik2017

... en activiteiten via UITdatabank